Ellen van Lith

28 augustus 2011.
een roerige tijd in ons huwelijk, wat onder andere te maken had met mijn man’s alcoholverslaving, besloot ik om wat meer afstand te nemen. Op de dag dat ik verhuisde nam mijn man afscheid van dit leven.
Ik was geschokt, intens verdrietig en compleet verslagen. Torenhoge schulden en een slecht onderhouden huis was zijn nalatenschap. Het huis, dat zoals zoveel huizen in die tijd onderwater stond moest ik met verlies verkopen. Schuldhulpverlening aanvragen bleek de enige oplossing.
Als zzp-er moest ik na twee weken weer aan het werk. Wat ik liefst wilde was me afzonderen door in mijn bed te blijven liggen met het dekbed over me heen. Helaas kon ik me dat niet permitteren en ik was me er ten zeerste van bewust dat als ik mijn emoties zou onderdrukken en doen alsof er níet iets heel ergs gebeurd was, ik daar uiteindelijk aan onderdoor zou gaan.
Wat ik wilde was bewust rouwen, liefst ook een beetje snel en niet al te pijnlijk. Maar dat was een onrealistische wens..
Ik vond in de opleidingen en cursussen die ik de door de jaren heen gevolgd had voldoende materiaal om mijn rouwproces bewust aan te pakken. Hier begon ik ook gelijk mee op het moment dat ik het noodlottige bericht kreeg.
Na ruim een jaar, waarvan ik me niet eens zoveel meer herinner omdat ik in een roes leefde wat zich het best laat omschrijven als een grote mist in mijn hoofd, kreeg ik een baan en een etage om te wonen aangeboden. Vanwege de schuldhulpverlening moest ik met mijn bedrijf stoppen. Dit zorgde voor rust en stabiliteit. De wederopbouw van mijn leven kon beginnen.
Helaas een jaar later werd mijn contract niet verlengd wat ook betekende dat ik die etage moest verlaten. Erger dan dat kon het niet worden: geen geld, geen baan en geen normale woning. Ik vond tijdelijk onderdak, anti-kraak, in een schoollokaal van een leegstaande school. Een lichtpuntje was wel dat ik nú ruim de tijd had om al mijn kennis er vaardigheden in te zetten om bewust door te gaan met mijn rouwproces.

Voorjaar 2014
Ik nam een niet alledaags besluit. Ik kreeg de kans om 3 maanden naar Namibië, Afrika, te gaan. Ik had toch niks meer te verliezen dus niets hield me tegen. Achteraf was het de beste beslissing ooit.
Nanny zijn voor 3 schatten van kinderen gaf me veel voldoening. Een reden om vroeg op te staan want de laatste jaren ging ik zo laat mogelijk naar bed en stond ik zo laat mogelijk op. Meedraaien in een warm en liefdevol gezin in combinatie met de letterlijke afstand van al mijn ellende werkte als helende zalf op mijn wond. Nog voor ik terug was in Nederland nam ik al een beslissing waar ik wilde gaan wonen. Ik begon weer vat te krijgen op mijn leven.

Bewust rouwen is werken. Dat heb ik gedaan. Ik ben niets uit de weg gegaan. Ik heb gehuild, geschreeuwd, ben boos geweest en wanhopig. Ik heb veel boeken gelezen waar ik kracht en positiviteit uit kon halen. Een vrouw wiens man ook zelfmoord had gepleegd was mijn rolmodel. Ik schreef in een dagboek en af en toe een blog. Ook heb ik me schuldig gevoeld en uiteindelijk mezelf en mijn man vergeven.
Wat ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat ik enorm veerkrachtig ben. Geloof en vertrouwen durf te hebben. Familie en vrienden waar op ik kon steunen van grote waarde zijn. En dat het zelfs beter is om sommige vrienden te laten gaan.
Ik mis Peter nog steeds, hij zal altijd een deel van mijn leven blijven. De scherpe kantjes zijn eraf, wat blijft is de liefde en de mooie herinneringen.

Heden
Dat ik tegenwoordig met mijn achtergrond en ervaring, hoe verdrietig en heftig die ook was, andere tot steun kan zijn geeft mij veel voldoening. Hoe het mogelijk is de draad van het leven weer op te pakken, weer plezier te hebben en zelfs weer een liefde, deel ik graag.
Momenteel volg ik de opleiding Rouwcounceling. Om mezelf en de rouwondersteuning die ik bied nog meer te verdiepen.